وارثانِ دار

 

به نامِ دین، به نامِ خدا

چه خون که ریخت رویِ خاکِ ما

عمامه بر سر و دست‌ها به زر

حکمِ مرگ آمد از پسِ منبر

نه عدل ماند و نه آبرو

فقط طناب و هراس و گلو

به جرمِ فکر، به جرمِ سخن

جوانه‌ها را بریدند زِ بُن

مادر کنارِ عکسِ پسر

پیر شد از داغِ چشمِ تر

گفتند: «حق»، ولی با تفنگ

گفتند: «نور»، ولی با درنگ

زندان پُر از صدایِ شکست

اما صدایِ مردم نَشکست

سالِ هزار و چهارصد و چهار

بویِ گلوله آمد و دار

از کوچه تا دلِ دانشگاه

پیچید صدایِ خشم و نگاه

شیخِ ستم، تو رفتنی‌ای

در محکمهٔ مردم، خواندنی‌ای

تاریخ اگرچه دیر قضاوت کند

نامِ ستمگر را رسوا کند

می‌ماند از تو فقط یک نشان

ویرانه‌ای از ترس و زندان

اما ز خونِ این همه جان

سبز می‌شود دوباره ایران