سلولها فقط دیوار و میله نیستند؛ گاهی تمام فاصلهی میان حقیقت و قدرتاند. پشت هر دری که بسته میشود، انسانی ایستاده است با خانوادهای چشمانتظار، با آرزوهایی ناتمام و با حقی که نباید فراموش شود.
اعدام، هرگز نمیتواند جای عدالت را بگیرد. جان انسان، ارزشمندتر از آن است که در سایهی شتاب، سکوت یا ترس گرفته شود. هر زندانی، بهویژه زندانی سیاسی، حق برخورداری از دادرسی عادلانه، دسترسی به وکیل، مراقبت پزشکی و حفظ کرامت انسانی را دارد؛ اصولی که در اسناد بینالمللی حقوق بشر بر آنها تأکید شده است.
تاریخ نشان داده است که زندان میتواند جسم انسان را در بند نگه دارد، اما اندیشه را نه. بسیاری از کسانی که روزی پشت میلهها بودند، بعدها به نماد مقاومت مدنی و مطالبهی آزادی تبدیل شدند. سکوت در برابر رنج زندانیان، تنها به طولانیتر شدن رنج میانجامد؛ اما ثبت حقیقت، همبستگی و مطالبهی احترام به کرامت انسان، راهی برای زنده نگه داشتن امید است.
شعر
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر