سلولها فقط دیوار و میله نیستند؛ گاهی تمام فاصلهی میان حقیقت و قدرتاند. پشت هر دری که بسته میشود، انسانی ایستاده است با خانوادهای چشمانتظار، با آرزوهایی ناتمام و با حقی که نباید فراموش شود.
فقر فقط خالی بودن سفره نیست؛ فقر زمانی آغاز میشود که انسان، با وجود سالها کار و تلاش، دیگر امیدی به فردای خود نداشته باشد.
دیماه آمَد و شَهر پُر اَز دود و شَرَر شُد
هَر کوچه پُر اَز جیغ و صِدایِ خَطَر شُد
این شهر پُر از دود و نفس در خطر است
سالهاست که این چرخ ستم در سفر است
این صُلح کِ گفتَند، نَفَسی مُختَصَر اَست
پُشتِ سُکوتَش، نَفَسِ جَنگ بَر اَست
این شهر پُر از دود و خبرهای ناتمام اَست
اینترنت که قطع است، جهان پشتِ نقاب اَست
اِمروز کِ دَر خَبَرها زِ نَشَست و مُذاکِرِه گُفتَند، دِلِ مَردُم هَنوز دَر خَطَر اَست
اَز صُلح سُخَن رَفت وَلـی شَهر پُر اَز دود و صِدایِ خَفِهی دَردِ سَر اَست
این شهر پر از دود و نفس در خطر است
هر کوچه در این خاک، شبی بیسحر است
کجای این تظاهرها نشان از عشق و ایمان است؟
به هر سو میرود فریاد، ولیکن خانه ویران است
اگر خواهان آبادی، قدم نه در مسیر حق
که این ملک از دورو بودن، فقط در خون و خسران است
منصوریِ حمّامیِ بد حجم چغر ک..یر
کردی به دلش قمبل کونِ پسری گیر
گفتا که پسر نام نکوی تو چه باشد
ما را ز جمال و ز وقارِ تو خوش آمد
