بهای جنگ

 

جنگ، فقط صدای موشک نیست،

گاهی صفی‌ست

که از نیمه‌شب

جلوی پمپ‌بنزین کش می‌آید.

پشتِ دیوار

 

پُشتِ این دیوارِ بلند

یک نفر هنوز نفس می‌کشد،

یک نفر هنوز

به ساعتِ زنگ‌زده نگاه می‌کند

و نمی‌داند

صبح

نانِ سفره، سهمِ مردم

 

در شهری که

ویترین‌ها هنوز روشن‌اند،

مردی کنار سطل زباله

دنبال تکه‌ای نان می‌گردد.

پشتِ میله‌ها، هنوز امید نفس می‌کشد

 

سلول‌ها فقط دیوار و میله نیستند؛ گاهی تمام فاصله‌ی میان حقیقت و قدرت‌اند. پشت هر دری که بسته می‌شود، انسانی ایستاده است با خانواده‌ای چشم‌انتظار، با آرزوهایی ناتمام و با حقی که نباید فراموش شود.

وقتی فقر، زندگی روزمره می‌شود

 

فقر فقط خالی بودن سفره نیست؛ فقر زمانی آغاز می‌شود که انسان، با وجود سال‌ها کار و تلاش، دیگر امیدی به فردای خود نداشته باشد. 

طناب از حقیقت بلندتر نیست

 

طناب را به آسمان زدند

تا صدای زمین خاموش شود؛

اما هر گره‌ای که بر گردنی نشست،

هزار فریاد از دل مردم برخاست.

سایه‌های میدان

 

شب آمد و شهر

لباسِ سکوتِ اجباری پوشید،

چراغ‌ها روشن بودند،

اما نگاه‌ها

از ترس، خاموش.

وارثانِ دار

 

به نامِ دین، به نامِ خدا

چه خون که ریخت رویِ خاکِ ما

صِدایِ بی‌نام‌ها

 

دی‌ماه آمَد و شَهر پُر اَز دود و شَرَر شُد

هَر کوچه پُر اَز جیغ و صِدایِ خَطَر شُد

وقتی این شب تمام شود

 

این شهر پُر از دود و نفس در خطر است

سال‌هاست که این چرخ ستم در سفر است

بعد از آتش‌بس، قبل از انفجار

 

این صُلح کِ گفتَند، نَفَسی مُختَصَر اَست

پُشتِ سُکوتَش، نَفَسِ جَنگ بَر اَست

خاموشی در میانه‌ی جنگ

 

این شهر پُر از دود و خبرهای ناتمام اَست

اینترنت که قطع است، جهان پشتِ نقاب اَست

در سایه‌ی مذاکره و جنگ

 

اِمروز کِ دَر خَبَرها زِ نَشَست و مُذاکِرِه گُفتَند، دِلِ مَردُم هَنوز دَر خَطَر اَست

اَز صُلح سُخَن رَفت وَلـی شَهر پُر اَز دود و صِدایِ خَفِه‌ی دَردِ سَر اَست